Choroby gołębi
Choroby gołębi ogólnie dzielimy na niezakaźne, zakaźne i inwazyjne.
Niezakaźne choroby najczęściej są wywołane przez nieodpowiednie żywienie gołębi. Niedobór witamin lub ich nadmiar w organizmie prowadzi do poważnych schorzeń. Niedobór witaminy A u młodych gołębi prowadzi do obniżenia wzrostu oraz młódki są bardzo osłabione. U dorosłych gołębi pojawia się problem z rozrodem - często jaja są niezapłodnione. Brak witaminy D wywołuje zaburzenia w rozwoju kośćca, efektem są wykrzywione nogi i utrudniony chód (opierają się mostkiem o podłoże). Często głowa rośnie nieproporcjonalnie duża do tułowia oraz występuje brak apetytu. Brak witaminy E powoduje podwyższoną śmiertelność piskląt i spadkiem nieśności u samic, spotykane są drgawki i anemia. Niedobór witaminy K objawia się ogólnym osłabieniem, stroszeniem piór, skóra jest bardzo wysuszona z widocznymi wybroczynami krwi. Niedobór witaminy C objawia się anemią i spadkiem odporności. Niedostateczny poziom grupy witaminy B - drżeniem nóg i skrzydeł, złą koordynacją ruchową prowadzącą do paraliżu i konwulsji oraz schorzeniem skóry wokół oczu.
Zostały wymienione tylko niektóre objawy występujące przy niedoborach witamin. Wymieniony nadmiar witamin również ma niekorzystny wpływ na rozwój i życie młodych i dorosłych gołębi. Należy również pamiętać o odpowiednim podawaniu minerałów, bo one są tak samo ważne jak witaminy i inne składniki pokarmowe.
Choroby zakaźne najczęściej występują u gołębi, które mają obniżoną odporność wynikającą z niedostatecznego żywienia i zbyt niskiego poziomu przeciwciał. W zakaźnych chorobach można wyróżnić choroby zaraźliwe i niezaraźliwe. Czynnikami chorób zakaźnych są bakterie, mykoplazmy, wirusy i grzyby. Zakażenie może wystąpić przez układ oddechowy, pokarmowy, przez skórę i krew. W zapobieganiu chorobom zakaźnym ważną rolę odgrywają szczepienia ochronne, leczenie i izolowanie chorych lub podejrzanych gołębi oraz to, o czym często zapominamy, czyli odpowiednia dezynfekcja gołębników i otoczenia gołębi.