Białaczka gołębi
Pierwsze przypadki białaczki u gołębi pocztowych odkryto w Stanach Zjednoczonych w 1905 roku . Choroby te wywołują wirusy należące do rodzaju Alpharetrovirus, rodziny Retroviridae. Białaczkę ptasią podzielono na 10 grup A-J. U gołębi występuje tylko podtyp H-II (Roenemann 1978). Na terenie Polski nikt nie prowadził żadnych badań na temat występowania białaczki u gołębi . Podejrzenie występowania tej choroby można zaobserwować podczas sekcji gołębi i wystąpienia słoninowatych guzów nowotworowych wywodzących się z nerek. Zdiagnozowanie tej choroby powoduje określenie tego zjawiska jako „ nowotwór „ i zakończenie postępowania jako nieuleczalnej choroby i wyeliminowaniem gołębi ze stada. Można przypuszczać, że ta jakby nie było, rzadka choroba występuje w Polsce.
U gołębi mamy do czynienia tylko z białaczką typu mieloidalnego. U wszystkich gatunków ptaków chorujących na ten typ białaczki obserwujemy głównie mało specyficzne objawy: brak apetytu, osowienie, osłabienie, biegunka, odwodnienie, wychudzenie. Często obserwujemy zniekształcenia na głowie, piersiach, nogach spowodowane rozrostem nowotworowym kości. Dodatkowo często obserwujemy porcelanowo-blade błony śluzowe m. in. kloaki i jamy dziobowej (Minta 2008).
Podczas badania sekcyjnego obserwujemy głównie nowotworowe powiększenia wątroby, śledziony i nerek. Szpik kostny jest barwy szaro-czerwonej. Poza tym widoczne są liczne guzy i guzki o jasnym zabarwieniu i konsystencji słoninowatej.
Obecnie bardzo mało wiadomo o leczeniu i szerzeniu się tej choroby u gołębi. Główną przeszkodą w poznaniu tej choroby jest bardzo droga i skomplikowana metoda badawcza wymagająca zangażowania jednocześnie metod histologicznych i wirusologicznych oraz serologicznych.

Słoninowate białaczkowe narośla u chorego gołębia

Białaczkowy rozrost kości